Ticonderoga klasse kruisers (VS)

Laatst aangepast: 11-12-2010

De kruisers van de Ticonderoga klasse zijn eenvoudig te herkennen dankzij de enorme en hoekige opbouw. Een ander kenmerk is de romp, die veel overeenkomsten vertoond met de romp van de -inmiddels uit dienst gestelde- Spruance klasse. Dat komt doordat het ontwerp feitelijk een luchtverdedigingsvariant op de Spruance klasse was. Maar er was behoefte aan een Combat System genaamd AEGIS. Daar was meer ruimte voor nodig en werden de schepen verlengd. De Ticonderoga kruisers zijn ontworpen in de jaren '70 en gedurende een deel van de jaren '80 en '90 gebouwd. Ze beschikken over een enorme slagkracht. Niet alleen dankzij de verschillende wapens, maar ook het aantal wapens.


USS Siloh. De lanceerinrichtingen zijn hier duidelijk te zien: het vierkante vlak met cellen tussen het voorste kanon en de brug. En achter het helidek en voor het kanon. Helemaal aan de bakboord(linker)achterkant van het schip staan de canisters voor de Harpoons opgesteld.

Op te delen in baselines
De gehele klasse is op te delen in 2 delen: de eerste 5 schepen en de overige 22. De schepen zijn verouderd en de 22 nieuwere schepen worden gemoderniseerd, de eerste 5 zijn uit dienst gesteld. Maar er is nog een indeling mogelijk, namelijk in baselines. Er zijn vijf baselines. Doordat de schepen niet tegelijk in dienst zijn gesteld, kon de marine steeds ervaring op doen en wijzigingen doorgeven aan de scheepwerf. De schepen van baseline 0 (Ticonderoga en Yorktown) zijn volgens de oorspronkelijke ontwerpen gebouwd, de schepen van de laatste baseline (baseline 4) zijn het meest modern: de schepen vanaf CG 65.

De USS Vincennes (inmiddels uit dienst gesteld) deed in 1988 op negatieve wijze van zich spreken. Tijdens de oorlog tussen Iran en Irak (zie ook de boeken in de advertentie hierboven) schoot deze kruiser in de Straat van Hormuz een Iraans passagierstoestel neer. In de Airbus van Iran Air Flight 655 zaten 290 mensen. De bemanning van de USS Vincennes dacht te maken te hebben met een Iraans gevechtstoestel. Iran en Irak vielen toen met regelmaat schepen aan in die wateren. Een jaar eerder was de USS Stark in dezelfde regio juist geraakt door raketten, doordat ze te laat doorkregen dat er geen passagierstoestel op hun af kwam, maar een vijandelijk vliegtuig. In het boek Storm Center: The USS Vincennes and Iran Air Flight 655 : A Personal Account of Tragedy and Terrorism vertelt de commandant van de USS Vincennes zijn verhaal.

Op 20 februari 2008 vernietigde kruiser USS Lake Eerie met een (gemodificeerde) SM-3 een kapotte Amerikaanse spionage satelliet. De satelliet vloog in de ruimte, maar was wel op de weg terug richting aarde.

Wapens
De eerste vijf schepen van de Ticonderoga klasse (CG-47 t/m CG-51) zijn in 2004 en 2005 uit dienst gesteld. Deze kruisers hadden een oudere en veel beperktere lanceerinrichting. De overige 22 schepen hebben een uitgebreid wapenarsenaal. Vooral dankzij de verticale lanceerinrichtingen van het type Mk 41. Er zijn 122 cellen beschikbaar voor de SM-2ER raket tegen lucht- en oppervlakte doelen, Tomahawk kruisvluchtwapen tegen landdoelen en VL-ASROC rakettorpedo tegen onderzeeboten. Ook is er ruimte voor de ESSM, raket tegen luchtdoelen op korte afstand. In tegenstelling tot de andere wapens kunnen er vier ESSM's in één cel, voor de andere geldt: één per cel.

Schepen van de Ticonderoga klasse beschikken over Tomahawk kruisvluchtwapens. Deze schepen zijn daarom ook ingezet om tijdens verschillende conflicten wapens te lanceren op landdoelen tijdens onder andere tijdens de Kosovo oorlog en de oorlog in Irak (Operation Iraqi Freedom).

Upgrade
De modernisering van de laatste 22 schepen heeft onder andere te maken met een nieuw AEGIS systeem. In 2018 zullen alle schepen zijn voorzien van AEGIS Open Architecture, nieuwe computers en netwerken en nieuwe machines. De schepen zullen dan weer voldoen aan de eisen van deze tijd. Ondanks dat de schepen nog altijd zeer veel slagkracht hebben, het oorspronkelijke ontwerp blijft echter uit de jaren '70. Een bemanning van 364 personen op een schip van 173 meter is niet van deze tijd. Deels heeft dat te maken met de Amerikaanse manier van werken (iedereen doet één taak, ipv meerdere taken), maar ook met de verouderde systemen en architectuur. Voorlopig is het CG(X) project voor de opvolger van deze schepen echter uitgesteld en zal de US Navy het met deze schepen moeten doen.



Ticonderoga's scheuren
Hoe lang de US Navy nog van deze schepen kan genieten is onbekend. Op 10 december 2010 maakte de Navy Times melding van scheuren die ontdekt waren in de opbouw van de kruisers. De afgelopen jaren zijn maar liefst 3.000 scheuren gevonden. Dit had vooral te maken met het aluminium dat is gebruikt. Dit lichte metaal moet het gewicht van de enorme opbouw compenseren. Volgens Navy Times zijn scheuren ontdekt in masten, maar ook in brandstoftanks naast apparatuur dat werkt op hoogspanning. Hoe de Amerikaanse marine dit probleem gaat oplossen is nog onbekend, de US Navy heeft weinig ervaring met deze metaalsoort. De meeste kleine scheuren worden tijdens regulier onderhoud verholpen. Bij USS Port Royal, het jongste schip van de klasse, waren de scheuren echter zo erg dat het schip begin december 2010 plots terug moest voor reparatie.

Meer info
Ticonderoga Cruisers - Boek over deze kruisers
Inside the Danger Zone: The U.S. Military in the Persian Gulf, 1987-1988 - Boek over de crisis in de Perzische Golf waar Amerikaanse marineschepen (met succes) werden aangevallen.

Foto's en films

USS Chancellorsville


USS Cowpens met en destroyer van de Arleigh Burke klasse en een aantal Japanse schepen.


USS Vella Gulf. Het witte vlak onder de brug is de AN/SPY-1A/B multi-function radar.


De commandocentrale van USS Mobile Bay in 2006. Hier is duidelijk te zien dat de schepen uit de jaren '80 komen: in moderne commandocentrales kan normaal licht schijnen en zijn er geen oranje, ronde schermen meer te zien. In 2018 zullen deze schermen ook op geen enkele Ticonderoga kruiser meer te zien zijn.


De technische centrale van de USS Cowpens. Ouwe meuk? Ehh ja.


De bemanning van USS Cowpens poseert in het dok. Hier is goed te zien hoe groot de schepen eigenlijk zijn, en vooral hoe groot de schroeven zijn.

Nummer	Naam	In dienst
52	Bunker Hill	1986
53	Mobile Bay	1987
54	Antietam	1987
55	Leyte Gulf	1987
56	San Jacinto	1988
57	Lake Champlain	1988
58	Philippine Sea	1989
59	Princeton	1989
60	Normandy	1989
61	Monterey	1990
62	Chancellorsville	1989
63	Cowpens	1991
64	Gettysburg	1991
65	Chosin	1991
66	Hue City	1991
67	Shiloh	1992
68	Anzio	1992
69	Vicksburg	1992
70	Lake Erie	1993
71	Cape St. George	1993
72	Vella Gulf	1993
73	Port Royal	1994
Afmetingen	172,8x16,8x9,5
Max. waterverplaatsing	9500 ton
Max. snelheid	30 knopen
Bemanning	364
Voortstuwing	4x GE LM 2500 gas turbines
Wapensystemen	Raytheon RIM-67 Standard Missile 2 Block IIA (VL) SAM Raytheon Tomahawk Block III SSM 8x Boeing RGM-84C HARPOON Block 1c SSM MK 46 Mod 5 torpedo's Mk 50 torpedo's RUM-139 (VL) ASROC met MK46 MOD 5A(S) of MOD 5A(SW) torpedo 2x FMC 127mm (5in)/54 Mk 45 Mod 0/1/4 2x GE/GD 20mm/76 Vulcan Phalanx Mk 15 Mod 2 CIWS
Sensoren	AN/SPS-49 air search AN/SPS-55 surface search URN25 tactical air navigation system (TACAN) AN/SPY-1 multi function phased arrray radar AN/SPQ-9A en AN/SPG-62 vuurleidingsradars AN/SQQ-89 sonar